Mama/oma is ziek. deel 1

Na enige twijfel of ik hier nou wel of niet over wilde schrijven, ga ik het toch doen…

Oma is ziek. En niet een onschuldig griepje, maar kanker. Borstkanker.

Woensdag 20 juli 2016.

De telefoon gaat, ik neem op en hoor de verwarde stem van mijn moeder aan de andere kant van de telefoon:”Hoi meid, nou ik ben in het ziekenhuis geweest en…”. Ik hoor haar praten maar tegelijk flitsen er beelden door mijn hoofd. Even ben ik veranderd in dat kleine 11 jarige meisje die ook bij haar vader de telefoon opnam. Het verleden herhaalt zich en ik weet even niet hoe ik daar op reageren moet. “Het is niet goed hè, mam?” Pers ik eruit terwijl ik tranen probeer weg te slikken.

Ze huilt. Mijn moeder huilt en ik kan er niets aan veranderen.

“Nee het is niet goed. Er zitten 2 tumoren in mijn linkerborst allebei groter dan 1 cm. Twee verschillende vormen borstkanker. Één veelvoorkomend en één soort die heel agressief is en niet zoveel voorkomt. De arts is heel resoluut, mijn borst moet er af”.

Inmiddels kan ik mijn tranen ook niet meer bedwingen. We huilen nog wat samen en besluiten dan om op te hangen, zodat ze het nieuws ook aan mijn broertjes en zusje kan gaan vertellen.

Terug met beide benen op de grond merk ik dat Vanessa een arm om mijn been geslagen heeft. “Waarom moet mama huilen?” vraagt ze.

Ik til haar op, geef haar een dikke knuffel en zeg dat oma ziek is. Ik wil niet liegen en het ook niet mooier maken dan dat het is.

Vanessa kijkt mij opgewekt aan alsof ze dé oplossing gevonden heeft en roept “De dokter moet eventjes naar oma kijken, dan wordt oma weer beter!” Ik lach. Wat hou ik ook van jou!

 

Volg:

Vakantie voorpret! shoplog. kijk je mee?

vakantiekriebels! Voorpret! Shoppen! En dit keer alleen voor mama 🙂 Ja, echt.

jaaaa het is bijna zover! Nog 13 dagen en dan lekker 2 heerlijke weken relaxen op het mooie Curaçao. Zon zee strand en koude drankjes hmm.. Ontstressen, relaxen en met frisse energie thuiskomen! Wij kijken er zo naar uit!

Toen ik mijn kledingkast indook van de week kwam ik er achter dat ik helemaal geen bikini’s meer had. Op een verkleurd rood exemplaar na dan, oeps.

Tijd om te shoppen dus!

Ik wist al gelijk waar ik wilde kijken voor bikini’s, Hunkemöller! Ik ben weg van de sylviemeis collectie maar verder dan online zwijmelen was ik nog niet gekomen. En nu was de gehele collectie ook nog eens in de sale! Win win.

1

 

Na wat kleurtjes gepast te hebben koos ik voor deze zwart met witte bikini. Stond het mooist bij mij en zit ontzettend goed!

2

Als 2de bikini koos ik voor dit wit met zwarte exemplaar. Fijn model, mooie cups en je kan de broekjes en bikini tops ook wisselen met elkaar. Handig! Plus een paar fijne zwarte slippers en ready to go.

3

4

Toevallig had onze Hunkemöller deze sylviemeis jumpsuit nog wel hangen in maat s die ik heel graag wilde hebben maar overal al uitverkocht was. Ik vind de opengewerkte rug heel mooi! En hij zit ook goed. Fijn stofje. Gescoord voor maar 10 euro!

5

Toen nog even bij de h&m geweest en dit fijne broekje gekocht voor maar 5 euro! Lekker sweatstofje, ideaal voor warm weer vind ik. Plakt niet zo.

meer mama’s met vakantievoorbereidingen bezig?

Volg:

Op vakantie zonder kind

Vanessa is inmiddels 3 jaar oud. Eigenlijk ben ik altijd dag en nacht bij haar geweest. Maar….

Over 25 dagen is het dan zo ver. Wij vliegen, met nog twee vrienden twee heerlijke weken tegemoet op Curaçao. zonder haar.

Buiten het feit dat ik enorm veel zin heb in onze vakantie roept het ook wat gemengde gevoelens op.

Ik ben in de afgelopen jaren welgeteld één keer op vakantie geweest en dat was zelfs nog voordat ik moeder werd. na een heftige babyperiode met koemelkallergie, alles er op en eraan, kwam het er gewoon niet van. (Hier zal ik later nog een blog over plaatsen).

Op naar Curaçao dus! Best heerlijk. Maar ook wel raar. Als je dan opeens je kroost niet meer aan je been hebt hangen. Dat is een klein beetje alsof je opeens geamputeerd bent. Want je kinderen, die zitten zo verankerd in je wezen, dat het bijna is alsof er een deel van jezelf ontbreekt als je ze niet bij je hebt.

Aan de andere kant ben ik wel echt iemand die dit soort dingen nodig heeft. Even geen mama zijn maar gewoon weer mijn eigen ik. net zoals Mijn dochter een eigen persoontje is met haar eigen interesses.

Vanessa heeft in ieder geval al erg veel zin in haar “vakantie” bij papa en lijkt er helemaal geen moeite mee te hebben dat mama straks weg is. Wat word je ook groot!

Zou jij alleen zonder kinderen op reis gaan en waarom wel of niet? Voor wie dit ook wel eens heeft gedaan ben ik erg benieuwd hoe dat ging? Heb je lekker kunnen ontspannen of bleek het moederbloed toch te kruipen waar het niet gaan kan?

 

 

 

Volg:

Moederschap zoals het echt is.

Het moederschap, geen glitters en eenhoorns maar keihard werken! Lezen met een knipoog 😉

 

ik vind het heerlijk om andere mama’s in mijn online kringetje te hebben hoor, begrijp mij niet verkeerd. maar soms, heel soms, zou ik wensen dat ik door het scherm kon grijpen en zo’n “ik zit al 100 jaar op een roze wolk” moeder even goed door elkaar kon schudden.

deze is dus voor de mama’s met de perfecte kinderen. gewoon, omdat ik soms eens zin heb om te schrijven en eens flink met gal te strooien. that’s me.

Het moederschap is natuurlijk alsof je regenbogen pist en glitters puft. Hele dagen in de weer zijn met je kleine babyhummelfrummel is natuurlijk super geweldig. Dat je dat ooit mocht meemaken, wat een geschenk. Hemels is het. Het feit dat je hele dagen in de weer kan zijn met suikerloze recepten, want dat is zo goed voor je hummelfrummeltje, is zo ontzettend fijn. Op zoek gaan naar een kinderdagverblijf waar ze wel rekening houden met je pompoen fetisj, want dat is zo gezond voor babykindje. Daarnaast zou het voor honingbijtjebeebie zo fijn zijn als je gewoon tijdens je lunchpauze even borstvoeding kan komen geven, want dat versterkt zo lekker de band! Zo ontzettend heerlijk zo samenzijn met je baby!

Hele dagen heerlijk bezig zijn met het uitzoeken wat spruw nu weer is en welk biologisch eco middel je daar het beste voor kan gebruiken, of misschien is er wel een geweldig homeopathisch smeerseltje tegen berg. Dat is toch helemaal niks van die witte vlokjes op het hoofdje van je snotaapje. Of hoe kan je het beste je tijd indelen als je moeder bent en je welpje komt net vers van de pers. Oh, het is zo heerlijk. Ik ken die gevoelens die door je lichaam stromen bij het zien van je pasgeborene. Zo fantastisch.

Dat je liefste babybeebje nog altijd midden in de nacht wakker wordt is heus niet zwaar, het maakt je absoluut niet moe, want dat hoort er nou eenmaal bij. De spetterpoep die op, de perfect geverfde, muren van de babykamer terechtkomt omdat het brabbelbilletje geen zindelijkheidscursus kan krijgen met 3 weken is ook absoluut niet erg. Stront opruimen van je kleine dotje is toch helemaal niet erg. De zure kots op je dure zijden blouse, maakt ook helemaal niets uit. Voor je boterbeebie doe je alles. Er komt heus nooit een greintje frustratie voorbij bij jullie.

Liegbeesten.

Ik, als moeder zijnde van een peuter(ja een peuter, er staat nog genoeg te wachten dus) weet dat jullie best veel achterhouden wat betreft het moederschap. Je puft namelijk gewoon stank en je pist gewoon geel. Het is niet als dansen op een regenboog, het is dansen tussen de schijtluiers en zure piesluiers. Het is manoeuvreren tussen dagenlang gejank en driftbuien. Het is ‘s nachts uit je bed komen vanwege huilbuilen, voor niks, en huilbuien omdat ze honger hebben. Vaak met tussenpozen van maximaal een uur. Want waarom zou je slaap nodig hebben.

Het is een aanslag op je geduld, je uiterlijk en je gezondheid. Het janken duurt eeuwig voort, soms lijken maanden jaren en soms weet je van ellende niet meer wat je moet doen. Je gaat eruit zien als zo’n schoolpleinmoeder, met een joggingbroek en je haar lekker kort, want dat is lekker handig. Besef alleen wel dat je er dan uitziet alsof je leven voorbij is. Oh, wacht, dat is voorbij. De aanslag op je gezondheid? Kies één moment uit wanneer je schattige babykind niet in je gezicht niest? Dat bedoel ik.

Natuurlijk lieg je niet over alles. Niet gelijk zo gevoelig. Er is inderdaad niets meer waard dan een tandloze glimlach waar gekraai uitkomt. Of een glimlach waar wel tanden inzitten en normaal lachgeluid uitkomt. (for that matter). maar profileer niet alsof het moederschap alleen maar glitters, regenbogen en eenhoorns is. want dan weet je dat je finaal uit je nek lult. Het moederschap is keihard werken en er zullen nog wel wat tranen vloeien. maar blijf vooral lekker (online) tegen jezelf liegen.

Volg: